सराव
इथे कोण कधी कोणाचा होता
जो तो फक्त आपला एकट्याचा होता
रिकामा रिकामा प्याला वाटतो हा
दोष यात थरथरत्या हाताचा होता
कसा पाय जमिनीवर राहणार ठाम
मोह असा त्या एका क्षणाचा होता
सुख दुसर्याचे पाहवेना का त्यांना
बांधला जरी इमला कष्टाचा होता
मी धूर्त, मूर्ख, होतो कातडीबचाव, की
चुकला कोन तुमच्या बघण्याचा होता
मला सांगण्याची, वाटली लाज तुम्हा
धक्का इतका पुरेसा अपमानाचा होता
दुखर्या जखमांचे मला काय कौतूक
एकेक घाव आता सरावाचा होता
अभिजित...
Labels: गझल, माझ्या कविता
posted by abhijit @ Monday, May 14, 2007
6 Comments
